Home>Project>Dorpskernvernieuwing, Noordschote
{"slide_to_show":"1","slide_to_scroll":"1","autoplay":"true","autoplay_speed":"3000","fade":"false","speed":"300","arrows":"true","dots":"false","loop":"true","nav_slide_column":5,"rtl":"false"}

Dorpskernvernieuwing, Noordschote


Met het oog op het verhogen van de leefbaarheid is de dorpskern van Noordschote, een  deelgemeente van Lo-Reninge, heringericht. Hierbij is aandacht besteed aan de verkeersleefbaarheid, de identiteit van het dorp en de relatie met het omgevende landschap. Opvallend is het nieuwe ankerpunt op het dorpsplein, dat dienst doet als ontmoetingsplaats en infopunt maar ook als bushalte en zitbank.

De ligging van de dorpskern van Noordschote is zeer bijzonder. Op een uitstulping van de  zandstreek ligt het dorp op de overgang naar de IJzervallei. Het ligt buiten het overstromingsgebied van de IJzerbroeken maar is langs drie zijden omgeven door het kenmerkende vlakke landschap met vochtige gras- en weilanden en vergezichten. Noordschote heeft een compacte gesloten vorm met een opvallend groot plein, wat dan weer in contrast staat met de kleinschaligheid van het dorp.

Leefkwaliteit

De aanleiding voor de dorpskernvernieuwing was de uitvoering van het programma van de ruilverkaveling Reninge en de aanleg van een gescheiden rioleringsstelsel met een kleinschalige waterzuivering. Partners hierbij waren het ruilverkavelingscomité Reninge, Aquafin, de Vlaamse Milieumaatschappij en de provincie West-Vlaanderen. Het stadsbestuur van Lo-Reninge greep deze kans aan om ook het publieke domein van de dorpskern her aan te leggen, met nadruk op het verbeteren van de leefkwaliteit. Daarom is bij de herinrichting bewust gekozen voor identiteits- en gemeenschapsvormende ingrepen.

Het dorp werd in het verleden gedomineerd door de veel te ruim gedimensioneerde weg. De  groene ruimtes waren zeer versnipperd. Door het ruimtegevoel werd in de dorpskern veel te snel gereden. Om de snelheid af te remmen, is ervoor gekozen om naast verkeersgeleiders en poorteffecten, bij het binnenkomen van het dorp, ook een opvallende bocht in het ontwerp op te nemen. Samen met de verkeersdrempel leidt die tot een veilig en leefbaar plein.

Een nieuw plein

Vooral het openbaar domein maakt het dorpsplein voor de inwoners en passanten gebruiksvriendelijk en aantrekkelijk. Inbedding in de landschappelijke, recreatieve omgeving van het dorp, en binding met het sterk aanwezige verleden zijn samen met de functionaliteit en de beeldkwaliteit de belangrijkste uitgangspunten. Historisch gezien primeert het plein, maar was het kleiner en gedeeltelijk afgebakend door een dwarse woning.

Vertrekkende van de historische context is gekozen voor een ingetogen, gelijkgrondse pleinaanleg met kasseien, waarbij het pleingevoel sterk naar voren komt. Materiaalkeuze en detaillering onderschrijven de identiteit van het dorp.

Een paviljoen articuleert het plein en verwijst (in locatie en schaal) naar de verdwenen woning. Het idee komt van een foto van honderd jaar geleden. Het paviljoen bakent het plein af, maar is ook een venster op het open landschap. Het is tot in detail verfijnd. Duurzaam hardhout en kwalitatief zichtbeton tillen het geheel naar een hoger niveau.

Toeristisch-recreatieve knoop

Het paviljoen herinterpreteert niet enkel een ruimtelijk-historische kwaliteit, het herbergt ook verschillende functies: bushalte, dorpsontmoetingspunt, recreatieve halte en uitvalsbasis (op fietsroutes), verblijfsruimte en evenementenruimte. Het dorp kan nu nadrukkelijk zijn rol opnemen als toeristisch-recreatief knooppunt en biedt zowel aan bezoekers als bewoners een startpunt voor wandelingen en fietstochten.

Ook de groenstructuur van het dorp is vernieuwd. De  landschappelijke kenmerken van de omgevende IJzerbroeken zijn vertaald in de aanplant van hoogstammige bomen en in de  groene omgeving van het paviljoen.  Dit laatste element verwijst naar de grasvlakten van de IJzervallei en vervolledigt zo de perspectivische beleving naar de polder.