Home>Project>Gemeentepark, De Panne
{"slide_to_show":"1","slide_to_scroll":"1","autoplay":"true","autoplay_speed":"3000","fade":"false","speed":"300","arrows":"true","dots":"false","loop":"true","nav_slide_column":5,"rtl":"false"}

Gemeentepark, De Panne


De materialen van het nieuwe Duinpark sluiten qua kleuren perfect aan bij de typische zandkleurtinten van de oorspronkelijke Dumontwijk en de duinenvegetatie, en geven het park een gevoel van harmonie. Het geheel past weer in de stedenbouwkundige structuur en straalt weer de openheid uit van weleer. Maar wat ten tijde van Dumont een paradijs was voor slechts één gezin is vandaag een speel- en wandeltuin voor jong en oud.

Geïnspireerd door de tuinwijkgedachte ontwierp Albert Dumont in opdracht van de toenmalige grondeigenaars een organisch stratenpatroon met respect voor het onderliggende duinreliëf. De noordelijke paraboolduin nivelleerde hij om er aaneengesloten bebouwing op te trekken, dicht bij het strand. Daartussen bevond zich de ‘duinpanne’ die zoals bij alle paraboolduinformaties uitgeblazen was tot op het niveau van het ‘natte’ zand.

Als basis voor zijn plan gebruikte Dumont een raster, ingegeven door de administratieve krijtlijnen van de grondeigenaars. Hij deelde zijn verkavelingsplan in vier deelzones op: een zone zeedijk, een zone Duinkerkelaan, de duinpanne en de zuidelijke hoge flank. Deze laatste zone vond Dumont als landschappelijk element zeer belangrijk. Daarom doorsneed Dumont dit reliëf minimaal met kleine wegen en plaatste hij er grote villa’s.

Villa Star

Terwijl in de beginjaren de kustontwikkeling en het kusttoerisme onder invloed van Leopold I in Oostende vooral een elitaire aangelegenheid was, wijzigde dit in de tweede helft van de twintigste eeuw. Door een stijgende welvaart evolueerde De Panne naar een badstad voor het grote publiek. De pittoreske architectuur verdween. Een belangrijke uitzondering was de Villa Star, die als laatste vrijstaande woning overbleef. Ze brandde echter enkele tientallen jaren geleden af en werd afgebroken. De tuin van de villa werd nog nauwelijks beheerd en er ontstond een pioniersbegroeiing die snel evolueerde naar een jonge dichte bosvegetatie, overheerst door esdoorn.

De openheid van de duin in het verstedelijkte landschap zoals Dumont het had bedoeld, verdween en ze evolueerde naar een donkere, ondoordringbare plek.

Voorbeeldstellend

Midden 2006 besliste het gemeentebestuur van De Panne om de waardevolle Dumontwijk nieuw leven in te blazen. Eenmaal het herwaarderingsplan was goedgekeurd, wilde het gemeentebestuur snel werk maken van een eerste realisatie door middel van een grondige renovatie van het park. Het diende een kandidatuur in als voorbeeldstellend project voor park- en groenbeheer van het Agentschap voor Natuur en Bos. Het ontwerp dat als laureaat uit de procedure kwam, is gestoeld op drie belangrijke thema’s: een toegankelijke en voelbare paraboolduin, het landschapsverhaal doorheen de tijd en Villa Star als visuele bekroning.

Toegankelijke en voelbare paraboolduin

De grootste uitdaging bij de renovatie van het park bestond uit het zowel visueel als fysiek toegankelijk maken van de bijna ondoordringbare groene ruimte. Deze ambitie vertrekt vanuit de bestaande historische toegangen tot het park en brengt een aantal correcties aan vanuit de logica van het omliggende weefsel. Vanaf de vernieuwde toegangszones vertrekken hellende paden en een imposante trappenreeks naar de top van de duin, Villa Star of naar de helling van de duin van Villa Kykhill. Het geheel wordt weer begrensd door de historische muur. Aan de voorzijde van het park is de slingerende muur uit de jaren negentig van de vorige eeuw verwijderd en vervangen door een nieuwe muur in de oorspronkelijke stijl en op de oorspronkelijke positie.

Landschapsverhaal door de tijd

Ook de behoefte om het park transparanter te maken was groot. Het ontwerp streeft dan ook naar een luchtiger en meer leesbaar geheel. Daarom verbeeldt de nieuwe ruimtelijke structuur voor het park de ontstaansgeschiedenis van een paraboolduin. Dit door de karakteristieke vegetatietypes die sequentieel tijdens het ontwikkelingsproces voorkomen, te gebruiken als basis voor het beplantingsplan. Hierdoor ontstaat een landschapshistorisch kader waarbinnen de gebruikelijke activiteiten van een park kunnen plaatsvinden. Het ontwerp bezit vanuit deze filosofie een graduele opbouw waarbij drie landschapstypes voorkomen. De helmduin vormt het hart van het park en is omzoomd door struwelen. Het geheel wordt ingekaderd door de bosvorm als verwijzing naar de climaxvegetatie.

Villa Star als visuele bekroning

De plek waar de villa stond, had een hedendaagse verwijzing nodig, een vlot toegankelijk en markant baken. Dit resulteerde in een uitkijkpunt van waaruit het zicht over de wijk werd hersteld en zelfs een glimp van de zee kan worden opgevangen. Dit punt kreeg vorm door de herintroductie van de oorspronkelijke footprint van Villa Star. De sokkel van de villa, inclusief de toegangstrappen, werd teruggebracht in cortenstaal. Binnenin de villa verwijzen metalen strips in de vloer naar de oorspronkelijke indeling. In de voormalige eetkamer kan bovendien opnieuw worden gedineerd op een strakke picknickbank. Via ingebouwde ledstrips licht de villa bij schemering weer op, waardoor de bezoeker zich sterk kan inleven in wat ze ooit moet zijn geweest.