Home>Project>Masterplan Meiboom, Oostende
{"slide_to_show":"1","slide_to_scroll":"1","autoplay":"true","autoplay_speed":"3000","fade":"false","speed":"300","arrows":"true","dots":"false","loop":"true","nav_slide_column":5,"rtl":"false"}

Masterplan Meiboom, Oostende


De wijk Meiboom is heringericht als een woonpark. Centraal staat de Manitobalaan die een echte groene laan is geworden, met aan één uiteinde een spel- en evenementenplein. Ook andere straten zijn heraangelegd en kregen groenvoorzieningen. De communicatie met en de inspraak van bewoners maakten van bij het begin deel uit van het proces.

Het stadsbestuur van Oostende kiest voor een globale aanpak van de publieke ruimte via masterplannen. Die coherente visie dient telkens als basis voor uitvoering. De analyse van het functioneren van een buurt en de positie binnen het stedelijk netwerk zijn essentiële onderdelen van de visievorming die reeds in een vroeg stadium op de wijkraden wordt gecommuniceerd. Het vertrekpunt voor het ontwerp is, vanuit de shared space-filosofie, de gewilde publieke ruimte.

Woonpark

De Meiboom wordt begrensd door de ringlaan, de Verenigde Natiënlaan die de invalsweg is van de snelweg naar het centrum, de ziekenhuiscampus AZ Damiaan parallel aan de spoorweg en het Maria-Hendrikapark, dat onlangs volledig gerenoveerd werd. De publieke ruimte in de wijk Meiboom was veeleer grijs, koel en in slechte staat. Er was weinig of geen groen, een gebrek aan karakter was voelbaar. De trottoirs waren smal, de rijwegen breed.

In de wijk komt vooral gesloten bebouwing voor met een vrij hoge dichtheid. De snelheid van het verkeer werd als hinderlijk ervaren. De dominantie van de ruimte voor de auto was groot.

De herinrichting maakt van de hele wijk een woonpark. Centraal daarin staat de Manitobalaan die als een echte groene laan is ingericht, met een brede groene middenberm. Het uiteinde van de Manitobalaan (tegen de Ringlaan aan) wordt een groen speel- en evenementenplein waarbij de ‘landscaping’ de visuele impact van de ring mildert. Op die manier wordt het Maria-Hendrikapark als het ware in de wijk getrokken.

Ook de Gouwelozestraat en de August Vermeylenstraat krijgen straatbomen. In de andere, smallere straten wordt het aanbrengen van geveltuintjes gepromoot. De groenzone voor de stedelijke basisschool Ernest Van Glabbeke in de August Vermeylenstraat maakt deel uit van het openbaar domein en geeft een extra groenaccent aan de straat en de wijk. De voortuin wordt een buurtpark waardoor de school openbloeit naar de bewoners.

De groenvoorzieningen brengen een zekere hiërarchie in het stratenpatroon en geven orientatie aan de wijk. De volkstuintjes blijven waar ze zijn maar worden zichtbaarder vanaf de straat.

Veelkleurige stoepen

De Gouwelozestraat, die het meeste verkeer en ook de bussen van De Lijn te verwerken krijgt, heeft een rijweg in asfalt. Voor de fietsers is er een dubbelrichtingsfietspad aan de zijde van het Maria-Hendrikapark. De overige straten in de wijk zijn aangelegd in kleinschalig materiaal, de stoepen in een veelkleurige mix van betonstenen. Hierdoor krijgt de wijk een eigenheid die de samenhang ondersteunt, niet alleen fysiek maar ook mentaal.

De lage boordstenen zijn mee in de massa gekleurd zodat ze een eenheid vormen met de rijweg en niet echt als een lineaire afscheiding worden ervaren.

Optimaal ruimtegebruik

De ‘voortuin’ van de Van Glabbekeschool is geïntegreerd in de aanleg van de publieke ruimte en krijgt hierdoor een nieuwe betekenis voor de buurt. Door de groene openheid evolueert deze zone van kijkgroen naar buurtpark.

De overgang van de bebouwing naar de ring, vroeger een asfaltvlakte palend aan een braakliggend terrein met hakhout, onderging een metamorfose en vormt nu een landschappelijke overgang gekoppeld aan een evenementenplein. Deze omgeving is terug een stukje van de wijk geworden en vormt het eindpunt van de verbinding met het Maria-Hendrikapark.

Inspraak

In 2007 werden de bevindingen van de buurtanalyse en de eerste concepten voorgelegd op een wijkraad om in overleg met de bewoners te bepalen in welke richting de publieke ruimte van de wijk kon evolueren. Eind 2008 werd samen met de buurt het woonparkconcept vastgelegd. Dat was de basis voor het ontwerpen van de verschillende straten.

Enkel de inrichting van de August Vermeylenstraat gaf nog aanleiding tot enige commotie. De drie mogelijke concepten werden genuanceerd en deskundig toegelicht op een wijkraad. Uiteindelijk werd de keuze gemaakt via een schriftelijke bevraging waaraan de buurtbewoners massaal deelnamen.