Home>Project>Statieplein, Aalst
{"slide_to_show":"1","slide_to_scroll":"1","autoplay":"true","autoplay_speed":"3000","fade":"false","speed":"300","arrows":"true","dots":"false","loop":"true","nav_slide_column":5,"rtl":"false"}

Statieplein, Aalst


Het nieuwe Statieplein is één van de deelprojecten in het masterplan voor de Aalsterse stationsomgeving. De inrichting is ruim, strak en duidelijk. Het plein is opgevat als een ‘stedelijk interieur’ waar mensen elkaar in een aangename sfeer kunnen ontmoeten, verwelkomen of uitwuiven.

Het masterplan voor het station en de stationsomgeving van Aalst bestaat uit twaalf deelprojecten, die zowel de linker- als de rechteroever van de stad nieuwe mogelijkheden geven. Het plan kreeg niet toevallig de naam ‘filatures and urban fabrics’. Een opeenvolging van pleinruimten, flaneerzones langs het water en passerelles en bruggen over de Dender ‘verweven’ beide stadsdelen opnieuw met elkaar. Zo wordt een link gelegd met het industriële verleden van Aalst met haar draadweverijen en textielnijverheid. Het begrip ‘schering en inslag’ krijgt zo een eigen architecturale weerklank.

Obstakelvrij

Het vernieuwde Statieplein is een van de belangrijkste deelprojecten. Als hedendaagse ruimte is het vrij van obstakels, het is één grote zone van doorgangen en oversteekplaatsen, zonder strikte aanduidingen. Er zijn geen niveauverschillen, waardoor het plein plaats kan bieden aan evenementen. De parkeerplaatsen zijn verdwenen, er is alleen nog een zoenzone, en ook het tijdelijk aan- en afrijden naar en van het station blijft mogelijk. Enkele standplaatsen voor taxi’s en belbussen zijn op specifieke plaatsen geïntegreerd.

Link met geschiedenis

Langsheen de verkeerszone aan het einde van de Stationsstraat en tevens in perspectief ervan zijn lage fonteinen verwerkt. Als bakens schermen ze visueel het middendeel van het plein af, terwijl langs beide dwarse zijden een reeks zitbanken is geplaatst.

Voor het middendeel, de verkeersvrije zone als een pleingroot natuurstenen tapijt, is een unieke tegel van een Amsterdamse vormgeefster gebruikt. De tekening in de tegel gaat terug naar het oorspronkelijke gotische lettertype zoals gebruikt door Dirk Martens in zijn boekdrukkunst van de 15de eeuw. Aankomen en vertrekken als een link met de geschiedenis.

‘Sporen’ zijn als lijnen in het plein gebracht: ze binden de rand aan het midden en omgekeerd. Ze zijn even breed als de rails van de spoorlijn en hebben een inscriptie die Aalst in repetitie aan Staal relateert – STAALSTAALST –, een knipoog naar de vroegere benaming van de spoorlijn als ‘ijzeren weg’.

Het Statieplein is een nieuw ‘verblijfsplein’ in de stad. Het had reeds een eigen stedelijk interieur op basis van de aanwezige bebouwing. Met de vernieuwde vloerzone heeft het er een horizontale sokkel bij gekregen die de gehele ruimtelijkheid ondersteunt en alles aan elkaar bindt: geschiedenis aan toekomst, functionaliteit aan instandhouding, sfeer aan betekenis.

Linker- en rechteroever verbinden

De hele vernieuwingsgolf van de Aalsterse stationsomgeving brengt stapsgewijs een belangrijke meerwaarde voor de reizigers en de inwoners. De hoofddoelstelling van het masterplan is om de stationsomgeving, op de kruising tussen Dender en spoor, als verbindend stadsdeel tussen de linker- en rechteroever op te waarderen tot een hogere stedelijke densiteit. Aan de hand van ‘andere’ ruimten mogelijkheden geven aan verschillende gebruiken.

Kunst als toemaatje

Vijf kunstenaars werden geselecteerd om de stationsomgeving te verfraaien. De inbreng van kunst is niet louter opsmuk, ze wil een geïntegreerde meerwaarde bieden met de oorsprong van de stad. Een 28 meter lang permanent kunstwerk, geïnspireerd op een portret van de Vlaamse schrijver Louis Paul Boon (1912-1979) dat digitaal abstract is omgezet, is gerealiseerd in het busstation. Een tweede werk zal worden verwerkt in de langse wand van de spoorwegonderdoorgang, waarbij Aalst gelinkt wordt aan de wereldomtrek.