Home>Project>Textuurtuin, Kortrijk
{"slide_to_show":"1","slide_to_scroll":"1","autoplay":"true","autoplay_speed":"3000","fade":"false","speed":"300","arrows":"true","dots":"false","loop":"true","nav_slide_column":5,"rtl":"false"}

Textuurtuin, Kortrijk


Texture, het museum over Leie en vlas in Kortrijk opende in 2014 weer zijn deuren in een voormalige vlascoöperatieve. In afwachting van een volledige renovatie van de ruimere omgeving is een tijdelijk, nieuw plein aangelegd dat fungeert als entree voor het museum en als nieuwe publieke ruimte in de stad.

Het concept voor het nieuwe plein is textuur en werkt in al zijn facetten door in het volledige ontwerp. Voor de vormgeving van het plein is gestart van de QR-code van het museum. Deze werd geabstraheerd tot een patroon dat met wat verbeelding gelezen kan worden als een geweven stof. Het is een vierkantig embleem op schaal tussen het museum en de Leie. Door delen van de QR-code aan te planten ontstaat er een bespeelbare doolhof waardoor de plek gaat leven. Het patroon is dus niet enkel visueel sterk maar zorgt ook voor een boeiende beleving.

Nieuwe Tijdslaag

De QR-code is een gimmick die een nieuwe tijdslaag toevoegt aan de plek. Om budgettaire redenen – het is een tijdelijke invulling – maar evenzeer om respectvol om te gaan met bestaande infrastructuur is het patroon uit de asfaltverharding gesneden. Zo wordt er op een kostenefficiënte manier een nieuwe publieke ruimte gecreëerd en krijgt het resterende asfalt een tweede leven als verharding van een nieuw stedelijk plein.

Wuivende Vlasvelden

De volgende stap in het vormgeven van het concept was het creëren van het beeld van de vlasvelden langs de ‘Gouden Rivier’ (de Leie). Door het eenjarige karakter van de plant gaf vlas zelf geen sterk beeld het jaar rond. In plaats van vlas is gebruik gemaakt van Miscanthus-grassen. Deze verwijzen naar wuivende vlasvelden en naar ruisende rietkragen langs de historische Leie. De wind speelt met de grassen op deze locatie, wat een extra zinspeling geeft op het verhaal van de rivier.

Sterk Verhaal

Om de link tussen museum en rivier te versterken zijn er stoelen geplaatst als uitkijkpunt om het labyrint te overstijgen en de Leie te zien. Elke toevoeging – ook deze stoelen – diende het verhaal te onderbouwen of sterker te maken. Ook de wijze van uitvoering vormt een deel van het verhaal. De constructielijnen – en nummers nodig voor het aangeven van het uitzagen van het patroon – blijven zichtbaar, ze geven extra duiding aan de nieuwe laag die is toegevoegd. Het doorgedreven concept helpt in het communiceren van het verhaal. Het resultaat is een tuin, een plein dat bijdraagt aan het stedelijke weefsel door het inbrengen van een verhaal dat werkt vanaf de eerste conceptlijnen tot in het uiteindelijke gebruik.